Το ελληνικό δημόσιο σύστημα υγείας αποτελεί έναν από τους πιο ανθεκτικούς πυλώνες της κοινωνίας μας. Ναι, είναι υποστελεχωμένο. Ναι, συχνά λειτουργεί στα όριά του. Κι όμως, παρά τις ελλείψεις, παραμένει όρθιο — και όχι απλώς όρθιο, αλλά ικανό να ανταποκρίνεται σε κρίσιμες στιγμές με αξιοπρέπεια και αυταπάρνηση.
Είναι ένα σύστημα που καθημερινά υπερβαίνει τον εαυτό του. Γιατροί, νοσηλευτές και προσωπικό δίνουν μάχες αθόρυβα, με μέσα περιορισμένα αλλά με περίσσια ευθύνη. Εκεί όπου οι αριθμοί δεν επαρκούν, καλύπτει το ανθρώπινο φιλότιμο. Εκεί όπου οι δομές δοκιμάζονται, αναδεικνύεται η αφοσίωση.
Η κριτική είναι απαραίτητη — χωρίς αυτήν, τίποτα δεν βελτιώνεται. Όμως η ισοπέδωση δεν βοηθά. Όσοι στέκονται απέναντι μόνο για να μηδενίσουν, χάνουν την ουσία: το σύστημα αυτό δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι άνθρωποι. Και αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν στήριξη, όχι απαξίωση.
Αντί λοιπόν να το καταδικάζουμε συνολικά, ας σταθούμε δίπλα του. Με διεκδικήσεις, με προτάσεις, με συμμετοχή. Γιατί το ελληνικό δημόσιο σύστημα υγείας, με όλα του τα προβλήματα, εξακολουθεί να αποτελεί ένα πολύτιμο κοινωνικό αγαθό — και η ευθύνη για τη διατήρηση και βελτίωσή του ανήκει σε όλους μας.
