Δεν ξέρω αν κάποιος διαφωνεί , αλλά σίγουρα αυτός θα ανήκει σε μια μειοψηφία . Αυτών που πιστεύουν ότι όντως η ζωή δεν έχει απολύτως κανένα νόημα . Ακόμη και όσοι το πιστεύουν , και είναι βαθιά πονεμένοι , ξέρουν πόσο όμορφο είναι της θάλασσας το μπλε.
Πολλοί όμως δεν θα το ξαναδούνε . Όχι διότι το απεχθάνονται , αλλά διότι δεν έμαθαν ότι τους ανήκει. Οι αυτοκτονίες αυτές τις ημέρες εχουν μια τροχιά που θα τους δώσει φαινομενική πρωτιά .
Πραγματικά , είναι πρωτότυπο ότι ζούμε σε μια εποχή που η αυτοχειρία ανεβαίνει στους δείκτες των αιτιών θανάτου , ειδικά στις νεαρές ηλικίες . Πολλοί μεγαλύτεροι απορούν το γιατί .
Μα πρόλαβαν ποτέ αυτά τα παιδιά να ζήσουν, να ζήσουμε τις εποχές της ελπίδας; Μα όχι . Διαρκώς βιώνουμε κοινωνικές μεταβολές, στο σχολείο μαθαίναμε πως οι πόλεμοι τελείωσαν με στις ειδήσεις και στα social, κάθε μέρα μαθαίνουμε για παιδιά σφαγιασμένα .
Αυτό έχει γίνει και η καθημερινότητα πλέον . Ένα ανείπωτο πεδίο μάχης . Η πληροφορία που συσσωρεύεται στους νεανικούς εγκεφάλους, παρουσιάζει την στυγερή πλευρά του ανθρώπινου είδους .
Έτσι λοιπόν , φαίνεται απίστευτο να απολαύσεις της θάλασσας το μπλε. Όμως δεν είναι έτσι. Όταν ο λογισμός και η συνείδηση αρρωσταίνουν , δεν ευθυνόμαστε εμείς · τουλάχιστον μόνο εμείς . Μα ευθύνεται η ανισότητα και η πολιτική – κοινωνική ανισορροπία . Αυτήν είναι που δημιουργεί τα αισθήματα απελπισίας , την ψευδαίσθηση ότι το μπλε δεν μας ανήκει , μα ανήκει μόνο σε λίγους και εκλεκτούς και έτσι πολλοί νέοι φεύγουν .
Και είναι κρίμα . Είναι οδυνηρό . Ειδικά για νέα κορίτσια , που πολλά χάθηκαν το διάστημα αυτό. Σε έναν κόσμο που οι γυναίκες ακόμα παλεύουν για τον αυτονόητο σεβασμό .
Το μέλλον πλέον , φαντάζει σαν είδος πολυτελείας. Και δυστυχώς όπως φαίνεται δεν υπάρχει θεός για να δώσει μια λύση , μα καλούμαστε σαν κοινωνία να την βρούμε εμείς . Να αποδείξουμε ότι το μέλλον δεν ανήκει στους εκλεκτούς , αλλά σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.
Παιδιά που χάθηκαν , γιατί η φτώχεια τους , τους απέδειξε ότι μόνο το πανεπιστήμιο είναι μέσο ανέλιξης , και σε έναν κόσμο που αλλάζει , οδηγήθηκαν να γίνουν σερβιτόροι με μεταπτυχιακό. Η προσπάθεια τους δεν ανταμείφθηκε ποτέ. Το αισθητήριο του ανθρώπινου πόνου τους έκανε να υποφέρουν , ενώ υπαίτιος είναι ένα ανοργάνωτο και ακατάλληλο για ανθρώπους πολιτικό και οικονομικό σύστημα .
Βαδίζουμε σε μονοπάτια με αγκάθια , για αυτό και η ανάγκη για αισιοδοξία και αλληλεγγύη μεγαλώνει όσο ποτέ . Δεν είμαστε μόνοι , δεν μπορούμε να είμαστε μόνοι , και αν ενώσουμε τις μοναξιές μας θα είμαστε πολλοί. Ετσι λοιπόν , γίνονται και οι επαναστάσεις .
Στην δύσκολη αυτήν εποχή , το κλειδί μας είναι ο λόγος και τα social media . Ας τα χρησιμοποιήσουμε υπέρ μας , για να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε το μπλε της θάλασσας .
————
* Γιώργος Τριανταφύλλου- Συγγραφέας , τελειόφοιτος Θεάτρου ΑΠΘ.
