Σε εξέλιξη (26, 27 και 28-6-2026) το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορωδιών στο Βελβεντό, στο πανέμορφο, σκιερό και δροσερό ‘’Άλσος’’, με την άρτια διοργάνωση, αγάπη και φροντίδα του Συλλόγου ‘’Βελβεντινές Φωνές’’, αφιέρωμα στον, κατά Σαββόπουλο, ‘’γενάρχη μας και φιλημένον απ’ τις μούσες, Μάνο Χατζιδάκι’’.
Παριστάμεθα και μεταφέρουμε (με περισσή αγάπη και εκτίμηση) την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης κ. Παύλου στη μουσική ομήγυρη, στο Σύλλογο ‘’Βελβεντινές Φωνές’’ και στις χορωδίες του, από τις μεγαλύτερες μέχρι τις πολύ μικρές, γεμάτες ελπίδα, ηλικίες. Στις παριστάμενες και στις προσερχόμενες κατά το τριήμερο χορωδίες. Ευχόμαστε καλή επιτυχία. Ειρήνη Χριστού σε όλους και παντού στη γη.
Την έναρξη του 5ου Φεστιβάλ κήρυξε ο Δήμαρχος Βελβεντού κ. Μανώλης Στεργίου. Παρέστη και η δημοτική Σύμβουλος κ. Ιωάννα Τράντα. Προλόγισε θαυμάσια για το χορωδιακό γεγονός και για τον Μάνο Χατζιδάκι η φιλόλογος κ. Ειρήνη Μανδραλή. Ο Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Νίκος Γ. Πιστιώλας καλωσόρισε τις χορωδίες και επαίνεσε τη δασκάλα και μαέστρο των χορωδιών των ‘’Βελβεντινών Φωνών’’ κ. Αλεξάνδρα Παππά. ‘’Χωρίς αυτήν’’, είπε, ‘’δεν θα γινόταν τί-πο-τα’’.
Το Βελβεντό ήταν από πάντα – και εξακολουθεί να είναι – ένας μικρός μουσικός και αθλητικός παράδεισος.
Ο αθλητικός Σύλλογος με τα πολλά τμήματά του και τη συμμετοχή σ’ αυτά πολλών παιδιών – αγοριών, κοριτσιών – είναι ένα ρωμαλέο φως.
Στον μουσικό τομέα και τι δεν έχουμε: Τους σπουδαίους παλιούς οργανοπαίχτες, την ξακουστή ‘’Ορχήστρα Βελβεντού’’, που πλέον δεν υπάρχει – και που μακάρι να επανασυσταθεί. Τα μουσικά τμήματα, τη χορωδία και τη φιλαρμονική του ΜΟΒ – στην οποία μπάντα, από τα πρώτα μέλη υπήρξα κι εγώ, με μουσικο-διδάσκαλο τον αείμνηστο Γιάννη Παφίλη. Τις θαυμάσιες, πανέμορφες χορωδίες του Συλλόγου ‘’Βελβεντινές Φωνές’’. Όλα αυτά ακτινοβολούν. Προς τα μέσα και προς τα έξω.
Δεν μπορώ, ως παπάς, να μη μνημονεύσω – κι ας μην υφίσταται πλέον – και την καταπληκτική εκκλησιαστική χορωδία Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βελβεντού, υπό τη διεύθυνση του αείμνηστου Μάρκου Κουτρότσιου, που όταν έψαλλε στην Κοίμηση, μας ‘’ανέβαζε’’ όλους. Από το απλό ‘’Κύριε ελέησον’’ μέχρι το ‘’Χερουβικό’’ και τα ‘’Λειτουργικά’’. Τι φωνές διέθετε αυτή η χορωδία.. Έγραψε ανεξίτηλα ιστορία.
Μαζί με όλα τα παραπάνω υπογραμμίζω εμφαντικά και τα ι. Αναλόγια (δεξιό και αριστερό) των δύο Ενοριών μας, Κοίμησης της Θεοτόκου και Αγίου Διονυσίου. Τους ψάλτες μας δηλαδή. Παλιούς και σημερινούς. Που διακονούν σ’ αυτά: μουσική, γλώσσα και θεολογία μαζί. Δεν ξέρω, αν το σκεφτόμαστε και το αξιολογούμε αυτό ή μας διαφεύγει εντελώς.
Ελπίζω – και εργάζομαι – στην ανασύνταξή μας. Μακάρι.
π. Κωνσταντίνος Ι. Κώστας
παπαδάσκαλος
27-6-2026
