Μεσάνυχτα και κάτι, οι σκιές της Ιστορίας έσμιγαν με τις σκιές των δέντρων στο μικρό αλσύλλιο που περικύκλωνε το Βαυαρικό ανάκτορο. Οι ώρες αμείλικτες απέναντι στην υποταγή και την Ανεξαρτησία. Οι αγώνες ενός περιώνυμου Λαού «δεν βολεύονται κάτω από ξένα βήματα…» που έλεγε και ο Μεγάλος μας Γιάννης Ρίτσος. Το αίμα της Εθνεγερσίας ζεστό ακόμα, ζητούσε δικαίωση. Η Επανάσταση Λαού και Στρατού απαιτούσε από τον εγκάθετο βασιλιά Όθωνα Συνταγματική Μοναρχία και απαλλαγή από τους ξένους εξουσιαστές που είχαν καταλάβει τις Δημόσιες θέσεις.
Τρείς του Σεπτέμβρη 1843. Το ξημέρωμα βρήκε το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος να αναπνέει το δικό του πεπρωμένο, που το όριζε η Συνταγματική του Συνέλευση. Ως εδώ η Ιστορία μας γραφόταν εμπνευσμένη από τους προγόνους Της και από εκείνη την αδούλωτη Ελληνική ψυχή. Όμως σ’ αυτόν τον δύσμοιρο Τόπο ως γνωστόν, εκτός από την «φαιδρά πορτοκαλέα» που διανθίζει το πολιτικό μας ταπεραμέντο, γεννά και ΕΦΙΑΛΤΕΣ που δένουν απόλυτα με την ιδιοσυγκρασία της ΑΦΕΛΙΑΣ. Έτσι μετά από λίγα χρόνια η νεοεμφανιζόμενη Δημοκρατία μας, φέρνει τον ΚΩΛΕΤΤΗ για να την εκτελέσει, εφαρμόζοντας μια Κοινοβουλευτική δικτατορία. Ναι, ναι, μην απορείτε, υπάρχει και Κοινοβουλευτική δικτατορία, εκτός κι’ αν κάνουμε ότι δεν την καταλαβαίνουμε.
Από τότε κύλαγαν οι ημερομηνίες της τρίτης του Σεπτέμβρη αρρύθμιστες Ιστορικά. Επαναλαμβανόμενες άλλοτε χαλαρά, σαν τους υπέροχους στίχους του Μάνου Ελευθερίου στην εκπληκτική μουσική επένδυση του Ηλία Ανδριόπουλου «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς…» με ότι και αν υπονοεί και άλλοτε μέσα από πολεμικές θύελλες, εμφύλιους σπαραγμούς, δικτατορίες, που εκφράζονταν πάντα μέσα από μια βαθιά πολιτική συντήρηση. Μέχρι, μέχρι το ξημέρωμα μιας άλλης μέρας να φωτίσει την ομιχλώδη μεταδικτατορική αβεβαιότητα και να δώσει μια νέα ελπίδα στον συνεχώς διωκόμενο και ποτέ δικαιωμένο Ελληνικό Λαό.
Τρείς του Σεπτέμβρη 1974 στο ξενοδοχείο Kings Palace εκεί που συναντάται η Πανεπιστημίου με την Κριεζώτου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μαζί με μια ομάδα Πατριωτών, με βαθιά Δημοκρατική συνείδηση και αίσθημα Ιστορικής ευθύνης απέναντι στο Έθνος, στο Λαό, και στα Θύματα των μορφών φασισμού που αντιστάθηκαν και μαρτύρησαν για την Ελευθερία, παρουσιάζουν την Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη. Κυρίαρχα στοιχεία η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, η ΛΑΊΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Τον χειμαζόμενο πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά Λαό, τον γοήτευσαν αυτές οι απαγορευμένες μέχρι τότε έννοιες, αν και του φαινόταν δύσκολο να τις αποδεχτεί. Η σταθερή όμως και αταλάντευτη στάση του ΑΝΔΡΕΑ και των Συνεργατών του, έφεραν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία ως φορέα ΑΛΛΑΓΗΣ και Λαϊκής Δικαίωσης.
Το να επιχειρήσει κάποιος στον περιορισμό ενός άρθρου, να απαριθμήσει την επίδραση της Διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη του 1974 στην Ελληνική πραγματικότητα, είναι σελίδες, δύσκολο. Ενδεικτικά αναφέρω την Αναδιανομή του πλούτου που δημιούργησε μια υγιή και ακμάζουσα Μεσαία Τάξη. Την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης. Την ισονομία χωρίς πολιτικές διακρίσεις. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Το ΑΣΕΠ. Την υπερήφανη εξωτερική μας πολιτική προς εχθρούς και συμμάχους. Την εξάλειψη της πολιτικής παθογένειας σε πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, σε ημέτερους και μιάσματα, σε Δεξιούς, Αριστερούς, Κεντρώους και ότι άλλο εντρυφούσε στο πολιτικό μας σύστημα.
Είναι γνωστό ότι σ’ αυτόν τον Τόπο με μαθηματική ακρίβεια, μας καταδιώκουν οι επαναλήψεις. Μετά από κάθε πετυχημένη πολιτική προσπάθεια δικαίωσης του Λαού, ακολουθεί το μοιραίον της φυλής μας, που ματαιώνει κάθε ΕΛΠΙΔΑ καθεστωτικής ανατροπής. Τότε ο Κωλέττης… Σήμερα οι σκοτεινές δυνάμεις (κανείς δεν έχει λογοδοτήσει στη Δικαιοσύνη) ενός ανεξέλεγκτου χρέους, που μας καταδίκασε σε οικονομική τραγωδία, σε εμπαιγμό και αναξιοπρέπεια και μας κρατά ομήρους σταθερά στις τελευταίες θέσεις των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το χειρότερο δε, δεν υπάρχει αναφορά στα δικαιώματα του μόχθου μας, αλλά στην προοπτική των επιδομάτων του «Άγιου Παντελέημονα».
Τρείς Σεπτέμβρη 2026. Αν και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερά πρώτο τον Πρωθυπουργό, εν τούτοις δεν τολμά να προκηρύξει εκλογές. Τι να συμβαίνει άραγε; Τι τον φοβίζει; Τι να σας πω; Εμένα πάντως με φοβίζει όλος αυτός ο πολιτικός καμβάς, που παρά την εντυπωσιακή κορνίζα του, περιέχει όλες τις αποχρώσεις του ΓΚΡΙ, που με καλούν να επιλέξω τον ΘΥΤΗ μου. Και παρά το γεγονός που με εντυπωσιάζει, τρέμω στη σκέψη μην επαληθευτεί η ρήση του Μπέρτραντ Ράσελ «Ο φασισμός ξεκινά, πρώτα γοητεύοντας τους ανόητους και μετά φιμώνοντας τους έξυπνους».
Μαγκλάρας Βασίλης 3/9/2026 [email protected]
