ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;
Γιατί να μην σεβόμαστε την όποια ομορφιά διαθέτει αυτός ο τόπος? Με χίλιους τρόπους τον στολίζει η άνοιξη τέτοια εποχή και με άλλους τόσους προσπαθούν κάποιοι άνθρωποι να τον ευπρεπίσουν και να τον κάνουν να λάμπει από πάστρα.
Άνθρωποι σαν τον Τάκη τον Παγκαρλιώτα.
Κι άλλες φορές έχω γράψει για το πάθος του για τον Αη-Θωμά, που μεγαλώνει καθώς περνούν τα χρόνια και του χρειάζονται όλο και μεγαλύτερες αντοχές για να παλεύει συνεχώς κάθε μέρα να τον κρατάει κρ΄π!!! Τι σκαψίματα, τι φυτέματα, τι μαστορέματα, τι ποτίσματα, τι σκουπίσματα… Γενικώς το τι χουσμέτι πατάει εκεί ψηλά, δεν λέγεται!
Το σπίτι του δεν θαρρώ να το νοιάζεται τόσο.
Γιατί θα πρέπει να γεμίζουμε σκουπίδια αυτόν τον τόσο φροντισμένο χώρο?
Έναν τρανό κάδο έχει απ’ έξω από την πόρτα κι άσωτα καλάθια μέσα.
Γιατί πρέπει αυτός ο άνθρωπος να τρελαίνεται ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ όταν ανεβαίνει στην εκκλησία όπου έχει αφιερώσει τη ζωή του, και να αρχίζει ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ από την αρχή?
Η ομορφιά δεν είναι δεδομένη στις περιαστικές περιοχές και είναι δικαίωμα όσων περπατούμε γύρω από την πόλη να παίρνουμε μια ανάσα, να ξεχνάμε όσα μας βαραίνουν (κι είναι πολλά), να γεμίζουν τα πνευμόνια μας φρέσκο αέρα, και η ψυχή μας φυσικό κάλλος και ηρεμία.
Είναι η εποχή που μας μαγεύουν και τ’ αηδόνια καθώς καλούν το ταίρι τους και γεμίζουν με τρίλιες την ησυχία του πρωινού. Γιατί πρέπει όμως όταν σηκώνουμε το κεφάλι μας και προσπαθούμε να τα δούμε, να αντικρίζουμε παπούτσια πάνω στα κλαδιά, τενεκεδάκια, σακούλες κι ότι άλλο μπορεί να διανοηθεί κανείς?
Τι σπορ είναι αυτό να βρωμίζουμε ως και τα δέντρα?
Ο Αη-Θωμάς είναι ένα κόσμημα της Κοζάνης. Και το οφείλει τόσο στους προηγούμενους επιτρόπους, κυρίως στον κυρ Αργύρη τον Σιδέρη, όσο και στους σημερινούς, κυρίως στον φίλο Τάκη Παγκαρλιώτα
Πόση αφοσίωση πρέπει να έχει αυτός ο άνθρωπος και πόσο ταγμένος πρέπει να είναι στη περιποίηση του χώρου, για να αντέχει να του τον πληγώνουν συνεχώς με ασχήμια και να ξεκινάει κάθε μέρα φτου κι από την αρχή να ξανακάνει όσα έκανε την προηγουμένη!
Τι να πω…
Ντροπή είναι λίγο…
