Αντίο μάνα μου! Η μάνα είναι η ρίζα κάθε ανθρώπου. Κι όσο μεγάλος κι αν είσαι, η απώλειά της είναι πάντα ένας ξεριζωμός.
Σήμερα αποχαιρετώ τη δική μου μάνα. Μια γυναίκα, προσωποποίηση της γλυκύτητας, της καλοσύνης και της προσφοράς. Μια γυναίκα μορφωμένη, που μας έβαλε ένα βιβλίο στο χέρι για όλη μας τη ζωή. Μας δίδαξε να αγαπάμε τη γνώση, να πιστεύουμε στον εαυτό μας και να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με αξιοπρέπεια, δύναμη και πάνω απ’ όλα, αισιοδοξία. Ήταν δίπλα μας σε κάθε χαρά και σε κάθε δυσκολία, χωρίς να ζητήσει ποτέ τίποτα για τον εαυτό της.
Τα τελευταία χρόνια η άνοια χτύπησε τη δική της πόρτα και αργότερα, ήρθαν οι δύσκολοι πόνοι της αρρώστιας.
Είχα τη μεγάλη τύχη -και δεν την έχουν όλοι οι άνθρωποι- να μπορώ να την έχω κοντά μου και να τη φροντίσω όσο καλύτερα μπορούσα, με όλες μου τις δυνάμεις. Είναι κάτι που θα κουβαλώ πάντα μέσα μου.
Μαζί όμως με τον πόνο της απώλειας, γεννιούνται και τα μεγάλα ερωτήματα της εποχής μας. Η ιατρική μάς χαρίζει περισσότερα χρόνια ζωής. Όμως μας έφερε αντιμέτωπους και με δύσκολα ψυχολογικά, ηθικά και κοινωνικά διλήμματα. Όταν η μνήμη χάνεται, όταν ο πόνος κυριαρχεί, όταν η αξιοπρέπεια δοκιμάζεται και όταν οι άνθρωποι που αγαπούν καλούνται να πάρουν αποφάσεις που καμιά καρδιά δεν είναι έτοιμη να πάρει. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας δεν είναι είναι μόνο να προσθέτουμε χρόνια στη ζωή, αλλά να προσθέτουμε ζωή στα χρόνια.
Καλό ταξίδι, μανούλα μου.
Σε ευχαριστώ για όσα έκανες για μας αλλά και για πολλούς άλλους ανθρώπους. Όσο υπάρχουμε, θα υπάρχεις κι εσύ μέσα μας.
