Ο Γιώργος Κιτσάκης επιχειρηματίας της Κοζάνης θέτει το ερώτημα “Θέλουμε τελικά μια Κοζάνη που ζει ή μια πόλη που μετά τις 11 το βράδυ σβήνει;” Σε ανάρτηση του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο επιχειρηματίας, θίγει το θεμα της νυχτερινής διασκέδασης στην πόλη της Κοζάνης, η οποία τα τελευταία χρόνια όλο και φθίνει. Τί γίνεται όμως τις φορές που κάποια εκδήλωση πάει καλά και ο κόσμος βγαίνει και διασκεδάζει;
Διαβάστε αναλυτικά την ανάρτηση:
“Θέλω να πω κάτι διαφορετικό σήμερα.
Κάθε φορά που διοργανώνεται κάτι όμορφο στην πόλη, κάθε φορά που ένας δρόμος γεμίζει νέο κόσμο, μουσική και ζωή, δυστυχώς υπάρχουν και αντιδράσεις.
Σέβομαι απόλυτα το δικαίωμα κάθε κατοίκου να ζητά την ησυχία στην καθημερινότητά του. Όπως σέβομαι και τη δουλειά της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία κάθε φορά που καλείται να παρέμβει, κάνει τη δουλειά της με επαγγελματισμό, ευγένεια και κατανόηση. Και αυτό θεωρώ ότι οφείλω να το αναγνωρίσω δημόσια.
Υπάρχει όμως και μια διαφορετική συζήτηση που κάποια στιγμή πρέπει να κάνουμε ως πόλη.
Ποια Κοζάνη θέλουμε;
Μια πόλη που απλώς λειτουργεί ή μια πόλη που πραγματικά ζει;
Η Κοζάνη είναι μια πόλη που θέλει να κρατήσει τους νέους της, να προσελκύσει φοιτητές, να στηρίξει την τοπική αγορά και να αποκτήσει περισσότερους λόγους για να την επισκεφθεί κάποιος και —κυρίως— περισσότερους λόγους για να μείνει.
Και σε μια εποχή που όλοι μιλάμε για το μέλλον της περιοχής, την οικονομία και την ανάγκη να μείνει ο νέος κόσμος, θεωρώ ότι δεν γίνεται την ίδια στιγμή να αντιμετωπίζεται κάθε προσπάθεια που φέρνει κίνηση και ζωή στην πόλη , σαν πρόβλημα.
Η εστίαση δεν είναι μόνο ένας καφές ή ένα ποτό.
Είναι θέσεις εργασίας. Είναι προμηθευτές. Είναι ταξί, καταστήματα, ξενοδοχεία και μια ολόκληρη τοπική οικονομία που κινείται. Είναι φοιτητές που βγαίνουν, γνωρίζονται και δημιουργούν αναμνήσεις από την πόλη στην οποία σπουδάζουν. Είναι εικόνες μιας ζωντανής Κοζάνης που ταξιδεύουν έξω από τα όριά της.
Φυσικά πρέπει να υπάρχουν κανόνες. Και φυσικά πρέπει να υπάρχει σεβασμός στους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας.
Αλλά πιστεύω ότι χρειάζεται μέτρο, διάλογος και κοινή λογική.
Δεν μπορώ από τη μία να ακούω συνεχώς συζητήσεις για τους λόγους που οι νέοι φεύγουν, γιατί η πόλη δεν έχει ζωή και γιατί οι φοιτητές δεν βρίσκουν αρκετές επιλογές . Από την άλλη βλέπω να δημιουργείται πρόβλημα κάθε φορά που ένας δρόμος γεμίζει εκατοντάδες ανθρώπους που διασκεδάζουν.
Δεν ζητάω ασυλία για κανέναν.
Ζητάω να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το πώς η Κοζάνη μπορεί να γίνει μια πόλη πιο ζωντανή, πιο εξωστρεφής και πιο ελκυστική για τους νέους ανθρώπους, χωρίς να χάνει τον σεβασμό προς τους κατοίκους της.
Γιατί τελικά το ζητούμενο δεν είναι να κερδίσει ένα μαγαζί ή να χάσει ένας γείτονας.
Το ζητούμενο είναι να κερδίσει η πόλη.”
