Δεν συνηθίζω τις νεκρολογίες, αλλά εδώ θα κάνω μια εξαίρεση.
Ο Μιχάλης Μίγγος υπήρξε η φωνή του αναπηρικού κινήματος στη Δυτική Μακεδονία.
Μια φωνή —και ένα κίνημα— που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.
Δεν θα έπρεπε άνθρωποι, το 2026, να αφιερώνουν τη ζωή τους για να αλλάξουν μια κοινωνία που παραμένει ακόμη βυθισμένη, στην καλύτερη περίπτωση, στην άγνοια και, στη χειρότερη, στην αδιαφορία και τον μισαναπηρισμό.
Μια κοινωνία που, εξαιτίας του Μιχάλη και άλλων μεγάλων αγωνιστών, έχει μεν κάνει κάποια βήματα προόδου, αλλά έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της μέχρι την ισότητα στην πρόσβαση, στη μεταχείριση, στην εργασία.
Τον περασμένο Ιούλιο κάναμε μια προσπάθεια να κάνουμε προσβάσιμη την καλοκαιρινή μας παραγωγή σε άτομα με ακουστική αναπηρία. Με τη βοήθεια της διερμηνέα μας Areti Kosmopoulou συνεχίσαμε και τον χειμώνα, στον Άμλετ* και στο Τολ Λιπτόλ. Τώρα, με την παρότρυνση των θεατών που παρακολούθησαν αυτές τις παραστάσεις (κάποιοι είδαν θέατρο για πρώτη φορά στη ζωή τους) διερευνούμε πως μπορούμε να κάνουμε ένα θεατρικό εργαστήρι ώστε να μπορούν να συμμετέχουν και κωφοί.
Είναι ένα δρόμος αντοχής, όχι ταχύτητας, και με μεγάλη μας χαρά είδαμε ότι φέτος το χειμώνα και το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Βόλου και το ΔηΠεΘε Σερρών (συγχωρέστε με αν παραλείπω κάποιο άλλο Δη.Πε.Θε.) έκαναν για πρώτη φορά παραστάσεις με διερμηνεία στη νοηματική.
Πριν από περίπου δύο μήνες, υποσχέθηκα στον Μιχάλη ότι θα προσπαθήσω με όλες μου τις δυνάμεις να κάνουμε την Αίθουσα Τέχνης του Δη.Πε.Θε. Κοζάνης καθολικά προσβάσιμη. Και αυτή είναι μια υπόσχεση που θέλω, με τη βοήθεια της Δημοτικής Αρχής, να κάνουμε πράξη στη μνήμη του.
Ευχαριστούμε πολύ όλους αυτούς τους ανθρώπους που αγωνίζονται για μια κοινωνία ισότητας, δικαιοσύνης και ίσων ευκαιριών.
Το παράδειγμα του Μιχάλη θα ρίχνει πάντα φως στα σκοτάδια μας.
