Σήμερα σταμάτησε η λειτουργία του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου.
Δεν πρόκειται απλώς για μία ακόμη διοικητική ή ενεργειακή εξέλιξη. Πρόκειται για ένα ιστορικό ορόσημο που σηματοδοτεί το τέλος της βιομηχανικής εποχής πάνω στην οποία οικοδομήθηκε επί δεκαετίες η οικονομική και κοινωνική ταυτότητα της Δυτικής Μακεδονίας.
Ο ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου δεν ήταν μόνο μία μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Ήταν ο βασικός πυλώνας απασχόλησης, τεχνικής εξειδίκευσης, κυκλοφορίας κεφαλαίου και οικονομικής δραστηριότητας για ολόκληρη την περιοχή. Γύρω από αυτόν αναπτύχθηκαν:
• τεχνικές εταιρείες,
• εργολαβίες,
• μεταφορές,
• εμπορικές δραστηριότητες,
• δίκτυα προμηθευτών,
• χιλιάδες άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας.
Η απολιγνιτοποίηση παρουσιάστηκε ως μία οργανωμένη μετάβαση σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Στην πράξη όμως, η περιοχή βιώνει μία βίαιη και πρόωρη αποβιομηχάνιση χωρίς να έχει προηγηθεί η δημιουργία ενός πραγματικού εναλλακτικού παραγωγικού ιστού.
Και εδώ υπάρχουν σοβαρές πολιτικές ευθύνες.
Η κυβέρνηση επέλεξε:
• να επισπεύσει το κλείσιμο του λιγνιτικού στόλου χωρίς ολοκληρωμένο σχέδιο παραγωγικής μετάβασης,
• να προχωρήσει σε μία μονοδιάστατη ενεργειακή στρατηγική,
• να στηρίξει κυρίως επενδύσεις χαμηλής έντασης εργασίας,
• και να αφήσει τη Δυτική Μακεδονία χωρίς ουσιαστικό βιομηχανικό αντιστάθμισμα.
Αντί:
–> να δημιουργηθούν βιομηχανικές ζώνες νέας γενιάς,
–> να δοθούν ισχυρά φορολογικά και επενδυτικά κίνητρα,
–> να αναπτυχθούν βιομηχανίες, ενεργοβόρες παραγωγικές μονάδες και τεχνολογικά clusters,
–> να αξιοποιηθεί το τεράστιο τεχνικό και επιστημονικό δυναμικό της περιοχής,
η Δυτική Μακεδονία οδηγήθηκε σε ένα μοντέλο επιδοματικής “μετάβασης”, με αποσπασματικές παρεμβάσεις και χωρίς πραγματική αναπτυξιακή προοπτική.
Το αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό:
• μείωση οικονομικής δραστηριότητας,
• φυγή νέων επιστημόνων,
• συρρίκνωση της αγοράς,
• κατάρρευση τεχνικών και υποστηρικτικών επαγγελμάτων,
• αβεβαιότητα για χιλιάδες οικογένειες.
Η περιοχή που για δεκαετίες στήριξε ενεργειακά τη χώρα, σήμερα αισθάνεται ότι εγκαταλείπεται χωρίς σχέδιο, χωρίς ισχυρές υποδομές αντικατάστασης και χωρίς πραγματικές επενδύσεις παραγωγικού χαρακτήρα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο η απώλεια θέσεων εργασίας.
Είναι η απώλεια παραγωγικής ταυτότητας.
Χωρίς:
–> βαριά βιομηχανία,
–> σοβαρές ενεργειακές επενδύσεις με υψηλή προστιθέμενη αξία,
–> μεταποίηση,
–> τεχνολογικές υποδομές,
–> και σταθερές ιδιωτικές επενδύσεις,
η Δυτική Μακεδονία κινδυνεύει να μετατραπεί:
• από ενεργειακό κέντρο της χώρας,
• σε περιφέρεια δημογραφικής συρρίκνωσης και οικονομικής εξάρτησης.
Η “πράσινη μετάβαση” δεν μπορεί να σημαίνει παραγωγική ερήμωση.
Ο ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου έκλεισε ένα τεράστιο κεφάλαιο της ιστορίας της περιοχής.
Το ερώτημα πλέον είναι αν υπάρχει πραγματικό σχέδιο για το επόμενο κεφάλαιο ή αν η Δυτική Μακεδονία οδηγείται, σταδιακά, σε μια ιστορική οικονομική και κοινωνική υποβάθμιση.




























ΜΠΡΑΒΟ ΣΩΚΡΑΤΗ